در آخرین روزهای سال در بعد از ظهر یم روز سرد زمستاني که می رفت جای خودش رو به بهار بده ، پسر شش هفت ساله‌اي جلوي ويترين یک مغازه ايستاده بود.
كفش به پا نداشت و لباسهايش پاره پوره بودند.
زن جواني که از آنجا مي‌گذشت٬ همين كه چشمش به پسرك افتاد، آرزو و اشتياق را در چشمهاي آبي او خواند. دست كودك را گرفت و داخل مغازه برد و برايش كفش و يك دست لباس گرمكن خريد.
آنها بيرون آمدند و زن جوان به پسرك گفت:
«حالا به خانه برگرد. انشالله كه تعطيلات شاد و خوبي داشته باشي.»
پسرك سرش را بالا آورد، نگاهي به او كرد و پرسيد: «خانم! شما خدا هستيد؟»
زن جوان لبخندي زد و گفت: «نه پسرم. من فقط يكي از بندگان او هستم.»
پسرك گفت: «مطمئن بودم با او نسبتي داريد.»