پس از سالها

پس از حسرتهای زیاد

با وجود خیل مشتاقانی که دستها را بی محابا برای لمحه ای یاد به سویت دراز کرده اند

خدا را شکر می گویم که در گوشه گمنام به خاکت سپرد

امروز می فهمم چرا به علی (ع) گفتی: مرا شبانه غسل بده و شبانه کفن کن و شبانه به خاک بسپار

خدایا

از کسی سخن می گوییم که اگر فریاد می کشید و ناله می کرد زمین و آسمانت مستانه به هم می پیچید و بنیان هستی بی محابا در هم می طنید

بارخدایا

سپاسگذارم که گمنام بقیع را در هاله ای از ابهام گذاشتی تا این گونه مانند فرزندانش آماج بلای ناکسان و نامردان روزگار نباشند

کریما

دل مادر دردمند در سوگ فرزند داغدار است

اما اگر چنین جسارتی به ام ابیها . . . .

خدایا

. . . .