باز نخلستان و چاه است و علي
كوفه در خواب گناه است و علي
كوفه خواب است و كسي در جاده نيست
در تمام شهر، يك آزاده نيست
كوفيان باننگ سودا مي كنند
از علي امشب تبرا مي كنند
كوفيان با عافيت خو مي كنند
بر سر دنيا هياهو مي كنند
باز امشب عشق تنها مي شود
زخم، سهم فرق مولا مي شود
كوفيان امشب ولي را مي كشند
فاتح خيبر، علي را مي كشند
كوفيان خورشيد را رگ مي زنند
قبله توحيد را رگ مي زنند
آفتاب عشق، گلگون مي شود
سينه سجاده، پرخون مي شود
باز امشب عقده ها گل مي كند
بر لبان غم، دعا گل مي كند
پشت نخل آرزو خم مي شود
داغ حسرت، سهم آدم مي شود
مي شود امت يتيم و بي امام
عشق ناكام و عدالت ناتمام
جاده مي ماند غريب و بي سوار
ذوالفقار عدل، مي گيرد غبار
كوفيان، مست ترنم مي شوند
در غبار عافيت گم مي شوند
كوفه ! اي ظلمت سراي شب نورد
كوفه! شهر عافيت، آيين زرد
كوفه! اي نامرد، اي شهر فريب
كوفه! اي بيدرد، اي شهر فريب
زادگاه و قبله اصحاب باد
پنج فصل عدل را دادي به باد
خوب مي دانم علي سهمت نبود
درك آن خورشيد در فهمت نبود
چون كه با زهر تو پرپر شد علي
همنشين زخم خنجر شد علي
كاش امشب باز باران مي گرفت
بغض من راه نيستان مي گرفت
كاش امشب درد مي آمد فرود
بغض من زخم علي را مي سرود
شيعيان، من داغدارم، چاه كو؟
در دل شام سياهم، ماه كو؟
چاه كو تا بشنود درد مرا؟
ماه كو، آن شاهد دردآشنا؟
اي علي، هجر و صبوري تا به كي؟
چارده قرن از تو دوري، تا به كي؟
تابه كي بايد ز هجرانت سرود
شعر در وصف شهيدانت سرود
بي تو اي مولا، دل ما كربلاست
سهم ما از زندگي، درد و بلاست
بي تو بر دل مانده زخم صد فدك
كو دو بيتي، كو جنون، كو ني لبك؟
غم مدار اما، دل ما محكم است
گرچه دنيا سهم ابن ملجم است
ذوالفقارت يا علي ميراث ماست
ما به خونخواهي به پا خواهيم خاست
آه، اي مظلوم اول، يا علي
اي امام زخم و تاول، يا علي
اي علي، سنگ صبور فاطمه
وارث زخم غيور فاطمه
اي زلال روشنان ماه، تو
آسماني مرد دردآگاه، تو
اي شهيد فتنه قوم جمل
بهترين تفسير اخلاص عمل
ذره اي ديدارسهم ما نشد
آرزو كرديم ما، اما نشد
كاش مي شد درك مي كردم تو را
مي شدم با دردهايت آشنا
با تو من هم گريه مي كردم به چاه
در شب غربت و زير نور ماه
كاش من جاي تو پرپر مي شدم
من شهيد زخم خنجر مي شدم
ننگ بر من باد، اما زنده ام
اي علي جان، از تو من شرمنده ام
آه اي روح لطيف بي قرار
چون تو ديگر گل نرويد در بهار
چشمهايت اي طلوع دلنواز
برجهان اي كاش مي تابيد باز
كاش امشب باز باران مي گرفت
بغض من راه نيستان مي گرفت
كاش امشب زخم مي آمد فرود
بغض من زخم علي را مي سرود
داغدارم، داغدارم، داغدار
«لافتي الا علي، لا...ذوالفقار»
بي علي ماييم و اندوهي مدام
روبروي ماست، راهي ناتمام